WELCOME

Anime Munters is een Tekstbased RPG die zich afspeelt op St.Montgomery een internaat voor werkelijk elk anime personage dat er maar bestaat. Je hebt de vrije mogelijkheid een karakter van een anime over te nemen of een karakter zelf te ontwerpen. Je karakter mag alles hebben wat er maar is zo lang deze niet overpowerd (veel sterker als de andere) is. Verschillende karakters kunnen natuurlijk van andere werelden komen. Hiervoor bestaan portalen die jouw karakter naar zijn/haar eigen wereld kunnen brengen en weer terug. Er staat een board bij Outside school waar jij je karakter in zijn/haar eigen wereld kan spelen.

SCHOOL MANAGEMENT

Principal
Vyndi Montgomery

Teachers
Kakashi Hatake
Christopher Heatherfield
Ken Ventris

Student Presidents
Lightning Farron
Sam Winchester
Shido Itsuka

UPDATES

18/08 Het st.Montgomery opend officieel haar deuren weer

30/07 AM heeft een nieuw teamlid; Nathan McCalton

v
'Till the days we turn it all around [Romy]


 
IndexGebruikerslijstRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 'Till the days we turn it all around [Romy]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Mineko Hisakawa

avatar
Info
» Posts : 34
Character



BerichtOnderwerp: 'Till the days we turn it all around [Romy]   wo 26 jun 2013 - 23:12



Een rommelend geluid verstoorde de les, richtten enkele blikken op het meisje dat een hand tegen haar buik drukte. Mineko’s blik ging even verbaast de ruimte door, waarna die op haar eigen buik gericht werd. Een lichtelijk verlegen glimlach van het meisje deed de rest van de klas lachen. Het was echter niet zo dat ze uitgelachen werd, zoiets gebeurde bij haar maar zelden. Haar uiterlijk had nog wat schattigs, wat ervoor zorgde dat ze samen met haar vriendelijke, zorgzame karakter veel vrienden maakten. Of het echte vrienden te noemen waren was niet echt duidelijk. Waarschijnlijk vond het merendeel het gewoon leuk om met haar om te gaan, maar moest ze er misschien niet zo onschuldig en schattig uitzien, en zou ze wat volwassene lijken dan zou het mogelijk zijn dat een deel van die ‘vrienden’ al wegvalt. Veel had ze niet te klagen, ze was zoals ze was, en blijkbaar vonden mensen dat leuk. Dan zit alles toch wel goed. Niet waar?
De hele les was haar aandacht bij de leerkracht geweest, maar nu gingen haar ogen geregeld naar de klok toe, wachtend op de bel en daarbij ook meteen de lunchpauze. De reden van het rommelende geluid was namelijk het feit dat ze zo’n enorme honger had gekregen. Als ze dan dacht aan haar lunchbox kreeg ze nog meer honger. Haar buik eiste nog meer aandacht door een rommelend geluidje te laten horen. Deze keer was het echter zachter en had niemand anders het gehoord. Het luide geluid van de bel deed haar opschrikken en wegkijken van de klok, eindelijk.

Met haar lunchbox in haar handen en in een vrolijke pas kwam ze de eetzaal binnenlopen. Hier en daar zaten al kinderen aan hun maaltijd, wat de honger alleen nog maar meer opwekte. De meeste mensen zaten in groepjes en hoewel ze normaal ergens bij zou zitten als ze iemand herkende, deed ze dat nu niet. Ze liep meteen door naar achteren waar nog één tafel helemaal vrij was. Waarom ze nu niet gewoon aansloot bij een andere tafel wist ze niet. Ze was nooit echt ongewenst en de kans was groot dat als ze alleen ging zitten er toch nog mensen bij kwamen zitten die ze kende. Toen ze er bijna was ging er iemand zitten, helemaal in zijn eentje. Even bleef ze staan en keek ze naar de jongen. Zou ze naast hem gaan zitten? “Mineko-chan!” Ze draaide zich om, keek even rond en zag uiteindelijk iemand zwaaien. Even zwaaide ze terug, om dan pas door te hebben dat hij bedoelde dat ze moest komen. Met haar duim gebaarde ze achter zich, waar de jongen zat om aan te tonen dat ze daar ging zitten. Ze glimlachte nog eens, zwaaide en draaide zich weer om. Iets rustiger deze keer liep ze op de tafel af, ging recht tegenover hem zitten en glimlachte. “Konnichi wa.” Begroette ze de jongen, waarna ze haar rijkelijk gevulde lunchbox opende en één paar eetstokjes uit elkaar trok. Ze had altijd een tweede paar bij voor het geval dat. Je ging namelijk toch niet met je handen eten als je eetstokjes gebroken waren, nee, je moest een beetje slim zijn.




_________________
Terug naar boven Go down
Hisamaru Aida

avatar
Info
» Posts : 63
Character

Character sheet
» Age: 15
» Class: Middle class
» Love interest: Guess it can't be helped now



BerichtOnderwerp: Re: 'Till the days we turn it all around [Romy]   wo 26 jun 2013 - 23:59

Zijn tafel. Zo beschouwde hij deze tafel. Negen van de tien keer zat hij hier alleen zijn lunch op te eten. Wanneer het geval er was dat er een ander persoon hier voor hem was gaan zitten, ging hij wel ergens in de gangen zijn lunch opeten of at hij gewoon staand. Hisa was nou eenmaal geen held in sociale contacten en stond bekend om de vele gevechten die hij had. Hij was dan ook een erg prikkelbaar persoon en de meeste mensen vonden hem niet aardig. Zijn klas kende hem amper, aangezien hij vrijwel nooit in de les was, maar doelloos rond slofte door de school. Gelukkig zat er ditmaal niemand aan zijn tafel. Het was wel eens voorgekomen dat er iemand aan zijn tafel ging zitten en contact met hem probeerde te maken. Wijselijk hield de jongen dan zijn mond, of zei alleen een simpele begroeting en ging verder met het eten van zijn lunch.
Hij knakte zijn knokkels voordat Hisa zijn eetstokjes uit elkaar trok. Soms vergat hij ze mee te nemen en at hij gewoon met mes en vork van de kantine, maar dat was een stuk minder handig. De jongen kon gewoon amper overweg met mes en vork, snapte niet waarom het in veel werelden werd gebruikt in plaats van een eetstokjes. Een zucht verliet zijn mond toen hij gulzig een stuk rijst in z'n mond propte. Kauwen en slikken. Kauwen en slikken. Na een minuut of twee schoof er al een ander meisje aan aan zijn tafel. ZIJN tafel. ugh, vreselijk. Waarschijnlijk zo'n populair meisje die eens stoer wilde doen door aan een tafel te zitten met een wildvreemde, want ze werd net nog geroepen door iemand anders of ze bij hun aan de tafel wilde gaan zitten. "Mineko-chan!" Had het meisje geroepen. Dus het heette Mineko, nam Hisamaru aan. Al gauw probeerde het meisje, waarschijnlijk met de naam Mineko, een gesprek met hem aan te gaan. Fijn. Dit wilde hij dus echt totaal niet. Ze begroette hem in het Japans. Ooh great, ze dacht slim te doen. Misschien omdat hij qua uiterlijk Japans leek, en dat ook was? Misschien. Hij keek een seconde weg waarna hij haar brutaal in haar ogen aankeek. "Kan je niet beter bij die ene tuthola gaan zitten die je niet riep, Mineko-chan?" Haar naam zei hij op een verbitterde, geïrriteerde toon. Hij richtte zich weer op zijn maal en nam opnieuw een hap rijst.

_________________
Terug naar boven Go down
Mineko Hisakawa

avatar
Info
» Posts : 34
Character



BerichtOnderwerp: Re: 'Till the days we turn it all around [Romy]   do 27 jun 2013 - 5:53



Op een zorgeloze manier had ze hem een antwoord gegeven. Alsof alles in de wereld mooi was en iedereen vrienden kon zijn. Natuurlijk wist ze dat dit niet het geval was, maar het was haar manier van praten, manier van doen, haar manier van zijn. Daarom was ze ook blijven zitten. Het was duidelijk dat hij haar weg wou hebben, maar daar trok ze zich niks van aan. Ze vond het wel leuk, meestal maakte ze zonder moeite vrienden. Nu was het haar doel geworden om bevriend te worden met de jongen, wat was daarbij leuker dan een uitdaging? Zeker voor Mineko, waarbij het allemaal redelijk makkelijk leek te gaan. Voor een kort moment liet ze haar blik op zijn bento vallen, waarna ze haar aandacht weer op haar eigen bento richtte. De hare was rijkelijk gevuld met van alles lekkers, verse groenten, rijst tot schattige figuurtjes gekneed en vers fruit als afsluiter. De zijne bestond gewoonweg uit wat balletjes rijst en enkele groenten. Het was zoiets wat soms moeilijk te begrijpen was voor haar. Zelf stak ze tijd in haar bento zodat ze de volgende dag verrast kon worden met een lekkere lunch. Als ze dan andere mensen zag met een lunch die gehaast gemaakt leek te zijn, snapte ze niet dat mensen dat niet erg vonden.
"Je voornaam wist ik al," Ze keek eventjes op, kauwend op een gehaktballetje. Ze vond het maar raar als ze alleen haar achternaam ging zeggen, zo van: ‘Hallo, mijn achternaam is Hisakawa’. Dat klonk toch gewoon raar, nietwaar? Een werkelijk antwoord op haar vraag kwam een paar seconden later. Ze had iets als ‘rot op’ of ‘laat me met rust’ verwacht, aangezien de houding van de jongen al best negatief leek toen ze ging zitten. Ze kreeg echter gewoon zijn naam te horen. Hisamaru Aida. Aida-san , besloot ze als aansprekingwijze. Misschien had iemand anders gewoon voor –kun gekozen, maar zeker met deze jongen leek het Mineko belangrijk dat ze zich netjes gedroeg. Daarbij hoorde volgens haar ook een iets formelere aanspreking.

Een paar gehaktballetje sin de bento schoof ze aan de kant, waarna ze verder ging met haar groenten. “Wil je de volgend ekeer misschien bij mij en wat vrienden komen zitten? Of wij kunnen ook hier komen zitten als je liever op deze plek wilt blijven zitten?" Was haar simpele vraag waarna ze net nog wat groenten wou nemen. Ze liet het echter ergens midden in de lucht tussen haar mond en de bento hangen. De blik die ze te zien kreeg deed haar toch een beetje schrikken. ‘Nee.’ Het was een simpel antwoord, kort duidelijk, toch verraste het haar een beetje. Men sen zeiden niet snel nee tegen haar en ze had het toch gewoon goed bedoeld. Even fronste ze, keek ze stilletjes toe hoe hij zijn stokjes opborg in de bento en hem daarna sloot. De blik werd terug naar haar gericht. Ze had zo niet meteen een antwoord klaar, verrast doordat hij haar aanbod zomaar had afgewezen. Met grote ogen bleef ze hem onderzoeken aankijken terwijl hij opstond en zijn tanden begon bij te werken. Haar eetstokjes legde ze naast de bento box neer waarna ze opstond en hem aankeek. “Stop.” Zei ze, twee grote ogen op hem gericht. “Aida-san, wil je me helpen?” Vroeg ze waarna ze zelf weer ging zitten en gebaarde dat hij ook moest gaan zitten. Hierna schoof ze de bento naar hem toe. “Ik kan het niet meer op en vind het zo zonde om weg te gooien..” zei ze, haar blik gericht op de bento. Er lagen nog een paar gehaktballetjes in, een eitje, in de vorm van een konijntje en een portie aardbeien in partjes gesneden. “Alsjeblief?” voegde ze er nog aan toe. Natuurlijk kon ze het nog op, ze at alles altijd helemaal op, maar je moest het slim spelen. En dit leek haar nu best slim.


_________________


Laatst aangepast door Mineko Hisakawa op vr 28 jun 2013 - 6:35; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Hisamaru Aida

avatar
Info
» Posts : 63
Character

Character sheet
» Age: 15
» Class: Middle class
» Love interest: Guess it can't be helped now



BerichtOnderwerp: Re: 'Till the days we turn it all around [Romy]   do 27 jun 2013 - 6:24

Jezus, wat een irritand vervelend kind. Zomaar bij hem aan de tafel komen zitten en dan ook nog eens het lef hebben om een gesprek met hem te beginnen. Hij had heel 'vriendelijk' aan haar gevraagd of ze naar die andere tuthola's van haar wilde gaan, maar daar was ze het blijkbaar niet mee eens. Lekker dan, zat ze opgescheept met dit wicht en wilde ze ook nog eens een heel gesprek met hem beginnen. Kon het nog erger? "Ik zit wel vaker bij ze, dus nu kan ik best hier zitten, niet?" Hisa richtte een moordende blik op het meisje. Speelde ze nou het domme, schattige meisje, of begreep ze hem serieus nou niet? "Moet ik het voor je uitspellen ofzo?" Sprak de jongen ietwat bot. Hij wilde net op haar gaan tieren, maar bedacht zich op het laatste moment. Mineko-chan zag er breekbaar uit en hij dacht dat als hij gewoon op haar zou gaan schelden zoals hij normaal gesproken zou doen, zou ze misschien wel gaan huilen. Normaal gesproken hield hij daar geen rekening mee, maar dit meisje zag er zo fragiel uit dat hij zijn woorden voor deze ene keer voor zich hield. Mineko ging intussen gewoon verder met het eten van haar bento. Een enkele seconden richtte hij een blik op de inhoud, maar niet te lang. Hisa wilde immers niet geïnteresseerd overkomen. Straks dacht ze nog dat hij haar aardig vond, de flauwe kul. Alles in de bento was zo te zien zorgvuldig klaargemaakt. Netjes en, al wilde Hisamaru het hélemaal niet toegeven, schattig. De rijst was in allerlei verschillende, aandoenlijke vormpjes gekneed. Dat was echt iets totaal anders dan in zijn bento, waar alle rijstjeballetjes gewoon slordig tot balletjes waren gekneed en er een paar stukken vieze groenten in zaten. Het zag er lang niet zo smakelijk uit als die van haar.
"Ik ben Mineko Hisakawa, en hoe heet jij?" sprak het meisje. De jongen nam een hap slordige rijstballetje en richtte zijn luie blik daarna op Mineko. "Je voornaam wist ik al," zei hij haar vraag negerend. Een enkele seconden keek hij haar met grote ogen aan toen hij doorhad dat hij zowaar op het meisje had gereageerd. Normaal gesproken negeerde hij de andere persoon of stond hij op en liep nonchalant weg. "Hisamaru Aida," bromde hij zacht en binnensmonds als antwoord op haar vraag. Iets anders zei hij niet, maar richtte zijn aandacht gewoon weer op zijn maal. Echter kon hij zich soms niet bedwingen om even naar het meisje te gluren. Hij voelde zich niet aangetrokken tot meiden, maar hij kon wel zien dat dit meisje er wel aantrekkelijk uitzag. Nee, eerder schattig. Ze leek op iemand van 16, maar hoe oud zou ze eigenlijk zijn? Hisa werd nieuwsgierig en opende zijn mond een seconde lang om de vraag te stellen, maar bedacht zich en richtte zijn aandacht weer op zijn voedsel. Mineko verbrak daarintegen de stilte door een vraag te stellen. Wil je de volgend ekeer misschien bij mij en wat vrienden komen zitten? Of wij kunnen ook hier komen zitten als je liever op deze plek wilt blijven zitten?" Een vuurspuwende blik werd nu op het meisje geworpen. Zorgvuldig stopte Hisa zijn eetstokjes in zijn lege bento en sloot de box. Daarna richtte hij zijn dodelijke blik weer op het meisje. "Nee," zei hij standvastig. "Ik heb er geen behoefte aan. Waarom denk je überhaupt dat ik hier altijd zit tijdens de lunchpauze?" Hij zuchtte en stond op, deed de bento box in zijn tas en zette deze op tafel waarna hij een tandenstoker uit zijn tas haalde en zorgvuldig zijn tanden begonnen bij te werken. "Nou, Mineko-chan?"  

_________________
Terug naar boven Go down
Mineko Hisakawa

avatar
Info
» Posts : 34
Character



BerichtOnderwerp: Re: 'Till the days we turn it all around [Romy]   vr 28 jun 2013 - 6:37



Op een zorgeloze manier had ze hem een antwoord gegeven. Alsof alles in de wereld mooi was en iedereen vrienden kon zijn. Natuurlijk wist ze dat dit niet het geval was, maar het was haar manier van praten, manier van doen, haar manier van zijn.  Daarom was ze ook blijven zitten. Het was duidelijk dat hij haar weg wou hebben, maar daar trok ze zich niks van aan. Ze vond het wel leuk, meestal maakte ze zonder moeite vrienden. Nu was het haar doel geworden om bevriend te worden met de jongen, wat was daarbij leuker dan een uitdaging? Zeker voor Mineko, waarbij het allemaal redelijk makkelijk leek te gaan. Voor een kort moment liet ze haar blik op zijn bento vallen, waarna ze haar aandacht weer op haar eigen bento richtte. De hare was rijkelijk gevuld met van alles lekkers, verse groenten, rijst tot schattige figuurtjes gekneed en vers fruit als afsluiter. De zijne bestond gewoonweg uit wat balletjes rijst en enkele groenten. Het was zoiets wat soms moeilijk te begrijpen was voor haar. Zelf stak ze tijd in haar bento zodat ze de volgende dag verrast kon worden met een lekkere lunch. Als ze dan andere mensen zag met een lunch die gehaast gemaakt leek te zijn, snapte ze niet dat mensen dat niet erg vonden.
"Je voornaam wist ik al," Ze keek eventjes op, kauwend op een gehaktballetje. Ze vond het maar raar als ze alleen haar achternaam ging zeggen, zo van:  ‘Hallo, mijn achternaam is Hisakawa’. Dat klonk toch gewoon raar, nietwaar? Een werkelijk antwoord op haar vraag kwam een paar seconden later. Ze had iets als ‘rot op’ of ‘laat me met rust’ verwacht, aangezien de houding van de jongen al best negatief leek toen ze ging zitten. Ze kreeg echter gewoon zijn naam te horen. Hisamaru Aida. Aida-san , besloot ze als aansprekingwijze. Misschien had iemand anders gewoon voor –kun gekozen, maar zeker met deze jongen leek het Mineko belangrijk dat ze zich netjes gedroeg. Daarbij hoorde volgens haar ook een iets formelere aanspreking.

Een paar gehaktballetje sin de bento schoof ze aan de kant, waarna ze verder ging met haar groenten. “Wil je de volgend ekeer misschien bij mij en wat vrienden komen zitten? Of wij kunnen ook hier komen zitten als je liever op deze plek wilt blijven zitten?" Was haar simpele vraag waarna ze net nog wat groenten wou nemen. Ze liet het echter ergens midden in de lucht tussen haar mond en de bento hangen. De blik die ze te zien kreeg deed haar toch een beetje schrikken. ‘Nee.’ Het was een simpel antwoord, kort duidelijk, toch verraste het haar een beetje. Men sen zeiden niet snel nee tegen haar en ze had het toch gewoon goed bedoeld. Even fronste ze, keek ze stilletjes toe hoe hij zijn stokjes opborg in de bento en hem daarna sloot. De blik werd terug naar haar gericht. Ze had zo niet meteen een antwoord klaar, verrast doordat hij haar aanbod zomaar had afgewezen. Met grote ogen bleef ze hem onderzoeken aankijken terwijl hij opstond en zijn tanden begon bij te werken. Haar eetstokjes legde ze naast de bento box neer waarna ze opstond en hem aankeek.  “Stop.” Zei ze, twee grote ogen op hem gericht. “Aida-san, wil je me helpen?” Vroeg ze waarna ze zelf weer ging zitten en gebaarde dat hij ook moest gaan zitten. Hierna schoof ze de bento naar hem toe. “Ik kan het niet meer op en vind het zo zonde om weg te gooien..” zei ze, haar blik gericht op de bento. Er lagen nog een paar gehaktballetjes in, een eitje, in de vorm van een konijntje en een portie aardbeien in partjes gesneden. “Alsjeblief?” voegde ze er nog aan toe. Natuurlijk kon ze het nog op, ze at alles altijd helemaal op, maar je moest het slim spelen. En dit leek haar nu best slim.


_________________
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud

Info
Character



BerichtOnderwerp: Re: 'Till the days we turn it all around [Romy]   

Terug naar boven Go down
 

'Till the days we turn it all around [Romy]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Places :: Inside School :: Lunchroom-